ISBN: 1857159136
ISBN 13: 9781857159134
By: Jean Webster

Check Price Now


Classic Classics Currently Reading Favorites Fiction Historical Fiction Romance To Read Ya Young Adult

About this book

First published in 1912, this is a modern version of Cinderella, told in the form of letters. It is the love-story of an orphan and her unknown benefactor, written and illustrated by the great-niece of Mark Twain.

Reader's Thoughts

Deborah Markus

You should read this review if:1. You haven’t read this book and need to know why you should,or2. You’ve read this book, but need to know about the connection between Daddy-Long-Legs and J.D. Salinger.(Okay, or: 3. Regardless of whether or not you’ve read this book, you now think I’ve been smoking something I shouldn’t have been. Please read this review so I can convince you otherwise. Thank you.)There is something to be said for not having read the classics as a kid – provided, of course, you steal time as an adult to catch up on everything you’ve missed. There’s nothing like finding out the fun way, in your 20s or 30s or 40s, that the reason a particular work is called a classic is that it’s absolutely wonderful.This isn’t always the case. I can’t guarantee you’ll shriek, “Where have you BEEN all my life?” if you pick up, say, Gargantuan and Pantagruel. But I’ve had two separate friends express their startled delight that Anna Karenina is not only not too hard for mere mortals to read, but is in fact a moving and engrossing read (and a ripping good one at that). I myself missed out on To Kill A Mockingbird until I was in my 40s, because everybody only talked about the important moral issues it discusses, and nobody mentioned how hard its writing kicks arse. (I only finally read it because I got too embarrassed about having to admit that I hadn’t and I’m a lousy liar.)So: Daddy-Long-Legs is an absolute delight. I figured it would be cute and, given how long ago it was written, probably pretty sappy. That’s okay. I can deal with a little sap. Sometimes I even like it.But the young narrator, Jerusha Abbott, is mercilessly sharp and laugh-out-loud funny. Put it to you this way: My son decided to read this after he kept cracking up from all the bits I read out loud to him at the breakfast table. He’s a sixteen-year-old EDM aficionado. If you’re still holding out, I don’t know what to tell you.This is the story of a girl who insists on being her own spiky, sharp, funny self in spite of growing up in an orphanage whose goal, as Jerusha puts it, “is to turn the ninety-seven orphans into ninety-seven twins.” This is not “virtue rewarded” in the usual sense of the phrase. Jerusha is given a scholarship to college thanks to her excellent writing. The essay that snagged her this scholarship was a bitterly funny piece about the orphanage. I LOVE the fact that Jerusha escapes a horrible situation by speaking up about how awful it is. Yes, I’ve been reading too many Regency-era novels about how women who suffer ills and abuses patiently are rewarded. This book was the perfect antidote.Here’s something else I didn’t expect from this book: a Salinger connection.I recently reread The Catcher in the Rye. If you’ve read it, too, you’ll probably recall that the narrator, Holden Caulfield, starts this book having less than a wonderful day. Specifically, he just found out he’s being expelled from his swanky boarding school. He goes to his room to try to relax with a book:“I’d only read about three pages, though, when I heard somebody coming through the shower curtains. Even without looking up, I knew right away who it was. It was Robert Ackley, this guy that roomed right next to me. ...Nobody ever called him anything except ‘Ackley.’ Not even Herb Gale, his own roommate, ever called him ‘Bob’ or even ‘Ack.’ If he ever gets married, his own wife’ll probably call him ‘Ackley.’”That’s a funny passage. It also emphasizes Ackley’s name. It becomes clear very quickly that Holden isn’t fond of Ackley at the best of times. Today he finds him particularly annoying because Ackley won’t let him read. No matter how often Holden hints that he’s reading, or at least he’d like to be, annoying Ackley just won’t leave.Okay. Big deal. Way to be random, Deborah.EXCEPT.Here is a wonderful passage from Daddy-Long-Legs, part of a chapter in which the narrator has been listing all the reasons it’s been a lousy day at school. (Jerusha has mentioned earlier that the best part of every day for her is the evening, when she curls up to read – not assigned reading, but “just plain books” to make up for all the lost time at the bookless orphanage.)“Friday is sweeping day, and the maid had mixed all the papers on my desk. We had tombstone for dessert (milk and gelatin flavored with vanilla). We were kept in chapel twenty minutes later than usual to listen to a speech about womanly women. And then – just as I was settling down with a sigh of well-earned relief to The Portrait of a Lady, a girl named Ackerly, a dough-faced, deadly, unintermittently stupid girl, who sits next to me in Latin because her name begins with A, came to ask if Monday’s lesson commenced at paragraph 69 or 70, and stayed ONE HOUR. She has just gone.”Am I one of those Salinger conspiracy-theorist weirdos, or does it sound like Salinger liked Daddy-Long-Legs and paid it a strange little tribute in his best-known book?You should read Daddy-Long-Legs and decide for yourself. If you’ve already read it but it’s been a long time, you should read it again and see how much fun it is to read classics when you’re a chronological grownup and can decide for yourself what you feel like reading.


I loved, no, LOVED this book. (I don't know how to do that thing where you put a line through the word.) The last time I felt this way, like I'd found a hidden treasure, was with Keteura & Lord Death! No, they're not even remotely alike. We meet Jerusha Abbott on a Blue Wednesday at the John Grier Home. The first Wednesday of each month is spent cleaning & scrubbing the home and the 98 little orphans to perfection for the dreaded visit of the Trustees. At 17, the bulk of the work falls to Jerusha, who's spent her entire life there. Her time is up & her future had been discussed by the trustees & the matron, Mrs. Lippett. She's given a rare scholarship by an anonymous trustee, known only as John Smith, because she's displayed remarkable writing talent.Off to college! An extraordinary world opens itself up for Jerusha's discovery. She re-christens herself Judy. Usually, when a heroine renames herself, it's like a bad omen - signaling that she's going to lose her identity while attempting to reinvent herself. Not here. Her last name was chosen out of a telephone book by Mrs. Lippett and her first name from a tombstone! She quickly discovers that her education has been inadequate. She's laughed at because she thought Michealangelo was an archangel. Clever Judy is a quick learner and starts looking up everything she hears mentioned that she's never heard about. She's never read Mother Goose or David Copperfield, Cinderella, Jane Eyre, or Alice in Wonderland. She didn't know that Henry the 8th was married more than once, the theory of evolution, or that George Eliot was a lady! She'd never seen a picture of the Mona Lisa and (gasp) had never heard of Sherlock Holmes.The story is told through her letters to the Trustee putting her through college. (Now don't balk at the 'story told through letters' thing! It's normally not my thing either, but trust me on this!) The only stipulation for the scholarship was that she write monthly letters to her mysterious benefactor. She caught a glimpse of him from behind as he was leaving the orphanage and could only discern that he was very tall. She calls him Daddy-Long-Legs (DLL) in her letters and even peppers them with cute little illustrations - which were drawn by the author herself. When Judy was offered the scholarship, she was told that DLL would never write back & anything he needed communicated to her would be through his secretary. Mrs. Lippett (who sounds like a bit of a Trunchbull) had told her that he hates girls & would most likely just toss her unread letters into the bin. This never deters her from asking questions & trying to coax info out of him. Are you old-old or just a little old? Are you bald? I must know if you're bald, a little bald, or if you have grey hair. Judy pours her heart & wit into these letters. She tells him that her girlfriends talked about their grandmothers that night and she's always wanted one - so she pretends that he's her gran & writes that way. Her friends know that her parents are dead & her guardian is putting her through college, but not that she's a foundling. The story unfolds over her 4 years of college, which seems like it would drag for an eternity but doesn't. Dear Judy puts so much humor & snark into her letters, I grinned and laughed through the whole book. She pours her heart into them too. "P.S. Maybe it isn't proper to send love? If it isn't, please excuse. But I must love somebody and there's only you and Mrs. Lippett to choose between, so you see - you'll have to put up with it Daddy dear, because I can't love her."There's a very small romantic element. Maybe DLL is like Keteura and Lord Death in the way that you fall in love with the heroine, not really the man. You want love & happiness for HER. Please, please, you MUST read this. It will make you all warm & fuzzy inside and thoroughly entertain! Highly recommended!UPDATE: I decided to take away 1 star because the romantic part of the book, however small, was really creepy. It could have been done so differently & worked. No matter which way you slice it, it smacks of ick & Mr. Rochester.*I own a 1912 edition of this book and realized how hard I am on my books! I had to be very careful with the pages & binding even though it's in excellent condition. I'm purchasing another copy for rereading & loaning to my daughter.

Adi (Reading in the Windowseat)

Beautiful, hilarious and endearing! A timeless classic that has the easy going page-turner plot of a modern relaxing read alongside the emotional and philosophical depth of the most renowned jewels of literature.A read for both young and old, that will induce you with new awareness for the beauty of life and those little, everyday happy moments, while laughing at all the oddities of people and their tempers.

Aliaa Mohamed

أظن ان شخصيةالفتاة " جودي آبوت " ستظل ترافقنى لفترة طويلة فقليلة هى الاعمال التى اندمج معها بهذا الشكل وينتابنى الحزن كثيرا عقب الانتهاء من قراءتها وهو ما حدث مع " أبى طويل الساقين " .بالرغم من بساطة فكرة تلك الرواية وبساطة أسلوب الكاتبة وكأنك تقرأ كتاب للأطفال إلا ان ما انطوت عليه كان عميق للغاية ،، فيكفى ان تشعر بأن هناك من تنتمى إليه - كما قالت جودى أبوت ف النهاية " ألا يبدو غريبًا أن أنتمي لشخص ما أخيرا " - حتى تبدأ ف الشعور بالتغير وانك افضل مما كنت تظن وتبدأ ف رؤية العالم من منظور مختلف تماما عن سابقيه .لأول مرة أعرف ان هناك عمل كرتونى عن تلك الرواية وبحثت عنه ووجدته بالفعل وهذا اجمل ما ف الاعمال الادبية الناجحة .ملحوظة : أعجبنى الغلاف كثيرا بالرغم من بساطته .


Sepanjang jalan Pondok Kopi Raya18 JanuariDear Goodreads,Awalnya begini, kenapa baca buku ini. “Cha, sudah pernah baca Daddy Long-Legs nya Jean Webster belum? Gila nggak nyangka gue ada ya orang menulis dengan gaya seperti ini. Suka gue”“Heh, Daddy Long Legs? Belum baca tuh gue. Penulisan gimana maksudnya?”“Iya..Jean Webster menulis dengan metode seperti menulis surat”Dan pembicaraan gue terus berlangsung membahas buku ini, yang akhirnya berujung dengan kata-kata “Lo nggak penasaran dengan buku yang sudah bisa bikin gue meluangkan waktu untuk membaca , Cha?”Okay…dengan melirik tumpukan buku yang menumpuk serta bacaan yang masih setengah jalan akhirnya gue bilang “Ok, gue baca tapi beliin ya hehehe” dan dengan mulus di jawab “OK, gue beliin buat lo, tapi lo yang nyari bukunya ya. Gue pan baca ebooknya ;p” Dan..gue hanya melongo membaca smsnya.Salam penuh kehangatan,Echa****Kelapa Gading5 AprilDear Goodreads ku tersayang,Akhirnya Daddy Long Legs mendarat mulus di tangan setelah sekian lama. Langsung pamer dan dengan bangga bilang “bukunya ada ilustrasinya lho”. Dan hanya dibalas dengan “Pamer nih ceritanya, di ebooknya nggak ada” Dan autisnya mulai dech tuh orang. Rrrrr!!!!!Sori …jadi marah-marah gini. BT soalnya, biar nggak BT langsung menuju La Piazza makan es krim padahal masih nggak enak badan. Rese memang tuh orang, huh!!!Jaga diri baik-baik, Pembaca Budiman.Echa****Pondok Kelapa7 AprilMalam Goodreads!Gue nulisnya dalam keremangan malam nih, masih pusing-pusing jadi harus bergelap-gelapan. Mau sms yang ngasih ah. Ketik ketik sms. Cancel, nggak jadi sms. Lupa kalau lagi autis orangnya. Nyampulin bukunya aja dulu dech GR (maaf nih jadi gue singkat, biar irit. Lha ini apa hahaha, malah nggak ngirit. Anggap panggilan sayang aja ya), baca DDLnya nanti setelah kelar His Dark Material #3 ya. Iseng baca halaman pertamanya . Oh..ini toh alasan kenapa Daddy Long-Legs. Dan tanpa sadar gue terus membalik-balik halaman buku ini, membaca kisah hidup Jerusha Abbot. Seorang gadis yatim piatu yang tinggal di Panti Asuhan John Grier. Seru, melihat tingkah polah Judy Abbot . Di usianya yang sudah tidak pantas untuk tetap tinggal di Panti Asuhan John Grier, Judy Abbot mendapat kesempatan untuk melanjutkan kuliahnya dengan biaya dari seorang misterius yang biasa di panggil Daddy Long-Legs oleh Judy. Siapa sebenarnya Daddy Long-Legs itu? Dan apakah Judy bisa menjadi seorang penulis seperti yang diharapkan Daddy Long-Legs?Gue sambung besok lagi ya GR, sudah ngantuk nih.Nite, have a wonderful dreamEcha****Rawamangun9 AprilGoodreads ku tersayang,Kelar……….. Happy ending pasti, tapi tidak menyangka siapa sebenarnya Daddy Long-Legs itu. Hanya bisa tertawa nggak jelas setelah tahu siapa Daddy Long-Legs sebenarnya. Akhirnya Judy Abbot bisa mendapatkan kebahagiannya.Walau penulisnya hanya menggunakan surat-surat yang di tulis Judy Abbot kepada Daddy Long-Legs plus komunikasi yang hanya satu arah tetapi penulisnya bisa membuat gue sebagai pembacanya merasakan kehidupan serta perasaan seorang Judy Abbot. Masa kecil yang tidak bahagia, kesepian, merasa tidak dianggap. Perlahan Judy Abbot bisa menemukan jati dirinya, bisa menjadi dewasa dan akhirnya menemukan kebahagiannya. Belum lagi ditambah ilustrasi yang selalu membuat gw tertawa kecil. Pada akhirnya gue bukan penasaran terhadap sosok Daddy Long-Legs tetapi malah lebih penasaran dengan sosok Jerusha Abbot aka Judy Abbot sendiri.Nice book…gue harus bilang terima kasih banyak buat orang autis yang rekomen buku ini. Dan, tahu kenapa suka banget sama buku ini hehehe Oia GR satu lagi, bukunya ada halaman yang diulang nih, dapet yang salah cetak nih gue. Untungnya bukan hilang halaman, kalau nggak pan gue pasti BT banget hahahahaSalam sayang selalu,Echa****


(Not so much a review as a comment) I'm not sure how I had never read this book before. It's absolutely darling - Nancy Drew, Trixie Belden, Louisa May Alcott and L.M. Montgomery all rolled into one.


كتابي كه در دوره طفوليت من بهترين همدم من بود. اين كتاب بهترين هديه اي است كه در طول عمرم دريافت كردم. نيماي عزيزم روحت شاد.


Daddy Longs Legs, salah satu kisah klasik terkenal sepanjang masa, memang bukan salah satu novel yang masuk bacaan terbaik sepanjang masa. Tapi buku ini salah satu buku dengan karakter utama yang berjiwa feminis yang ditulis pada era dimana pria masih mendominasi tatanan kehidupan dan norma-norma sosial pada masa sebelum pecah perang dunia 1. Sebagian besar pasti sudah tau inti utama plot cerita ini, yaitu tentang seorang gadis yatim piatu bernama Jerusha(Judy) Abbott yang selama 17 tahun kehidupannya dihabiskan di panti asuhan dan tidak ada yang mau mengadopsinya. Hingga saat dimana usianya sudah tidak memungkinkan lagi untuk tinggal di panti asuhan, datanglah seorang wali yang baik hati yang bersedia membiayai Judy agar biasa kuliah ke perguruan tinggi dan sebagai gantinya, wali ini meminta Judy mengirimnya surat-surat mengenai dirinya saat masuk kuliah nanti. Maka dimulailah kisah Judy dan peristiwa-peristiwa menyenangkan yang dialaminya semasa kuliah, dalam bentuk tulisan-tulisan suratnya kepada walinya yang dipanggil Judy "Daddy Long Legs" termasuk perasaan mindernya terhadap teman-temannya akan masa lalunya yang dari panti asuhan. Hingga diakhir buku ketika identitas sesungguhnya "Daddy Long Legs" akan dibuka. Plot dalam novel Daddy Long Legs ini banyak dipakai formulanya di manga-manga Jepang, salah satunya Candy-Candy dan Topeng Kaca. Yang saya suka dari bacaan klasik adalah mereka punya banyak sekali Quote-quote bagus, seperti misalnya :"It isn't the big troubles in life that require character. Anybody can rise to a crisis and face a crushing tragedy with courage, but to meet the petty hazards of the day with a laugh - I really think that requires spirit.It's the kind of character that I am going to develop. I am going to pretend that all life is just a game which I must play as skillfully and fairly as I can. If I lose, I am going to shrug my shoulders and laugh - also if I win."atau"I'm going to enjoy every second, and I'm going to know I'm enjoying it while I'm enjoying it. Most people don't live; they just race. They are trying to reach some goal far away on the horizon, and in the heat of the going they get so breathless and panting that they lose sight of the beautiful, tranquil country they are passing through; and then the first thing they know, they are old and worn out, and it doesn't make any difference whether they've reached the goal or not."atau ini"I've discovered the true secret of happiness, Daddy, and that is to live in the now. Not to be for ever regretting the past, or anticipating the future; but to get the most that you can out of this very instant...I'm going to enjoy every second, and I'm going to know I'm enjoying it while I'm enjoying it. "Terkadang saya merasa pepatah-pepatah itu sangat mencerminkan keadaan kita pada umumnya, kita bekerja sangat keras demi mencari uang, demi mencapai impian-impian kita, kita juga kadang sering menyalahkan masa lalu kita atau terlalu mengkhawatirkan masa depan kita sampai kita lupa bahwa kita hanya hidup sekali saja didunia ini tanpa pernah menikmatinya.


** spoiler alert ** I've been reading comments here and there about how this book is not that good and the central relationship is creepy and it is anti-feminist. THIS IS SO NOT TRUE.(Well, of course if you think it's not that good, that's your prerogative; I won't go that far; but I don't understand, either.)This book is amazing. Judy is so completely accessible, and her roommates and college friends are so funny. It's a joy to read about someone who is just so excited to do EVERYTHING, but not, of course, in a phony way. But she isn't happy all the time, and she isn't fake; she has days of deep depression, as you might expect from someone with her upbringing. I loved it every time I read it when I was a kid, but then when I went to college and reread it, I appreciated it even more; because lots of what Judy experienced, I identified with, though on a different level--my educational background was also different from most of my classmates, I also felt like I had to watch what I said about pre-college life because I quickly found that people didn't get it, and I also wasn't used to having my own money to spend (my own fault, because I never worked in high school).The relationship between Jervis and Judy (this is why it's under a spoiler; I've been annoyed by people spoiling this to people who haven't read it, too) could seem creepy if one only looked at it on a shallow level, and with 21st century eyes. For one thing, he wasn't THAT old. It doesn't seem like an age difference that would have been creepy at the time, and I actually have met a few couples with similar age differences today. For another, she got to know him on normal terms; it wasn't like he was grooming her or anything--it wasn't GIGI. Or PRETTY WOMAN. Or whatever.Finally, it is so not anti-feminist. I guess it bothers some people that she gets married right out of college and never "does" anything with her education, and that Jervis tells her what to do. Yes, it was totally wrong for Jervis to tell her where she was allowed to go on her summer vacations, and Judy KNOWS IT. She calls him on it, thoroughly. He learns his lesson. And one can only assume that after they're married, they continue with all the philanthropy (that refurbishing of the John Grier Home in the second book wasn't cheap).Also--many of you know that this is pretty much my highest praise for a book--it's FUNNY.(Now, DEAR ENEMY is absolutely racist and classist and generally offensive, besides not being as well written and only sometimes as funny. The odd thing is, I've had difficulty convincing people of it.)(Oh, and also: PLEASE, can someone explain to me why so many people from Iran have read Jean Webster's books?)


سرپرست مهربان و عزیزی که بچه­ های یتیم رو به کالج می­فرستد: من رسیدم! اینجام! دیروز 4 ساعت با قطار توی راه بودم. حس جالبیه؟ نه؟ من هیچوقت سوار قطار نشده بودم... کالج جای بزرگ و شگفت ­آوریه، هروقت اتاقمو ترک می­کنم، گم می­شم. بعدا وقتی که احساس سردرگمی کمتری داشتم، حتما براتون تعریف می­کنم چطور جاییه، همین طور «راجب درسام». تا دوشنبه صبح کلاسی شروع نمی­شه، و الان شب شنبه است. اما من فقط خواستم یه نامه بنویسم، برای اینکه کمی باهم آشنا شیم. حس غریبیه این که، برای کسی نامه بنویسی، که نمی­شناسیش. کلا برای من، که بیشتر از 3 یا 4 بار چیزی ننوشتم، کمی حس غریبیه، پس اگه یه نوشته ی ایدآلی نباشه لطفا چشم ­پوشی کنین! دیروز قبل از اینکه یتیمخانه رو ترک کنم، خانم «لیپت» و من، یه گفتگوی جدی ­ای داشتیم. اون به من توضیح داد، که از این به بعد چطور باید رفتار کنم، مخصوصا با یک مرد اصیل و اشراف­زاده، که برای من کارای زیادی می­کنه. باید خیلی مواظب باشم که با احترام برخورد کنم! اما آخه چطور میشه یه نامه با احترام و ادب برای کسی نوشت، که دلش میخواد: «جان اسمیت» خطابش کنی؟ چرا اسمی رو انتخاب نکردین که کمتر دوستانه باشه؟ تابستون امسال خیلی «راجب» شما فکر کردم؛ با داشتن کسی که بعد از اینهمه سال، منو پشتیبانی مالی کنه احساس می­کنم که یه جورایی خانواده پیدا کردم. به نظر می­رسه که الان من به یه شخصی تعلق دارم. و این یه احساس آرامش بخشیه. لازمه که بگم وقتی که به شما فکر می­کنم فقط تصور خیلی کم و مبهمی دارم. اینها سه چیزی هستن که راجبتون می­دونم: 1: قد بلندین. 2: پولدارین. 3: از دخترها بدتون میاد. اول در نظر داشتم که شما رو «آقای متنفر از دخترها» صدا بزنم، اما این توهین به من بود. یا آقای پولدار که این هم توهین به شما بود، انگار که تنها پول راجب شما مهم هست. تازه پولدار بودن یه صفت ظاهری هس. و ممکنه شما یه زمانی دیگه پولدار نباشین؛ مثل همه مردهای باهوشی که توی مراکز سرمایه­داری تمام داراریشونو می­بازن. اما حداقل شما تمام عمرتون رو قدبلند خواهین موند! برای همین من تصمیم گرفتم شما رو «بابا لنگ دراز» صدا بزنم. امیدوارم اشکالی نداشته باشته. این فقط یه اسم مستعاریه که ما به خانم «لیپت» نخواهیم گفت. زنگ ساعت ده الانه که بعد دو دقیقه زده شه. تمام روزهای ما با زنگها تقسیم شده. ما با این زنگها می­خوریم، می­خوابیم و درس می­خونیم. این خیلی روحیه میده. آهان! زنگ خورد! خاموشی! شب بخیر. پانوشت‌: می­بینین که من با چه دقت و ظرافتی قوانین رو رعایت می­کنم، به خاطر تربیتی که توی یتیمخانه «جان گریر هوم» داشتم. با احترام: جروشا ابوت به: بابا لنگ دراز....باید برای حال زندگی کرد، نباید افسوس گذشته را خورد، باید از همین لحظه بهترین استفاده را برد. بیشتر مردم زندگی نمیکنند، فقط باهم مسابقه دو گذاشته­اند. می­خواهند به هدفی در افق دور دست برسند ولی در گرماگرم رفتن آنقدر نفس­شان بند می­آید و نفس­نفس می­زنند که چشمشان زیبایی­ها و آرامش سرزمینی را که از آن می­گذرند نمی­بینند و بعد یک وقت چشمشان به خودشان می­افتد و می­بینند پیر و فرسوده هستند و دیگر فرقی برایشان نمی­کند به هدفشان رسیده­اند یا نه....من رمز خوشبختی واقعی را چشیده­ام، باید حال را دریابی، نه اینکه همیشه افسوس گذشته را بخوری و فکر آینده باشی. باید قدر لحظاتی را که در اختیار داری بدانی. مثل کشاورزی: آدم، هم می­تواند در یک زمین پهناور بذر بپاشد، همین می­تواند کشاورزی خود را به یک قطعه کوچک محدود کند. من هم می­خواهم کشت و کارم را به یک قطعهء کوچک محدود کنم. می­خواهم از لحظه لحظهء عمرم لذت ببرم و بدانم که دارم لذت می­برم... اگر روزی شوهر و دوازده فرزندم را از دست بدهم، صبح روز بعد با لبخند بیدار می­شوم و دنبال شوهر دیگری می­گردم.... تاکنون اینهمه بدبیاری داشته­اید؟ قبول کنید ناراحتی­های بزرگ نیست که لازم است آدم در مقابل آنها شکیبایی کند، بلکه دردسرهای کوچک و پیش پا افتاده است که آدم را از پا درمی­آورد. و باید آدم با لبخند آنها را تحمل کند و جدا روحیه لازم دارد. من دارم تلاش می­کنم که این روحیه را در خودم بوجود بیاورم. دارم به خودم می­قبولانم که زندگی یک صحنه بازی است. من هم باید بازیگر ماهری باشم. چه برنده چه بازنده، باید شانه­ها را از روی بی­قیدی بالا بیندازم و بخندم. حالا می­خواهد جولیا جوراب ابریشمی بپوشد و یا هزارپا از سقف تالاپ بیفتد. مطمئن باشید که دیگر من از چیزی شکایتی نخواهم کرد....از نامه­های «بابا لنگ­دراز» به «جودی ابوت»: جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده­ای از مردم هرگز زندگی نمی­کنند و زندگی را یک مسابقه دو می­دانند و میخواهند هرچه زودتر به هدفی که در افق دوردست است دست یابند، و متوجه نمی­شوند که آن قدر خسته شده­اند که شاید نتوانند به مقصد برسند، و اگرهم برسند ناگهان خود را در پایان خط می­بینند. در حالی که نه به مسیر توجه داشته­اند و نه لذتی از آن برده­اند. دیر یا زود آدم پیر و خسته می­شود، در حالی که از اطراف خود غافل بوده است. آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی­تفاوت می­شود، و فقط او می­ماند و یک خستگی بی­لذت و فرصت و زمانی که از دست رفته و به دست نخواهد آمد. ... جودی عزیزم! درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آن­ها را دوست داریم و به آنها وابسته می­شویم. هرچه خاطرات خوش­مان از شخصی بیشتر باشد، علاقه و وابستگی ما نیز بیشتر می­شود. پس هر کسی را بیشتر دوست داریم، و می­خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد، باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم. دوستدارتو: بابالنگ دراز


Daddy long legs dalam bahasa Inggris adalah sebutan untuk laba-laba berkaki panjang. Namun, oleh Jerusha Abbott, kata tersebut ia pakai untuk menjuluki seorang pria budiman yang telah menyantuninya bersekolah di perguruan tinggi. Pria baik hati itu hanya mensyaratkan Judy (nama kecil Jerusha) menulis laporan kemajuan studinya dalam bentuk surat setiap bulan. Sebuah syarat yang sangat mudah, apalagi bagi seorang gadis yang memang senang menulis seperti Judy. Maka, gadis yatim piatu itu pun meninggalkan Panti Asuhan John Grier setelah selama delapan belas tahun menjadi penghuni di dalamnya.Kisah yang sesungguhnya pun dimulai, dari awal hingga akhir semua tersaji dalam bentuk surat Judy kepada Daddy Long Legs. Dengan gaya tulisan yang menyenangkan, Judy bercerita tentang berbagai hal yang dialaminya selama menjadi mahasiswa: pelajaran-pelajarannya, teman-teman, liburan, buku-buku, cowok-cowok, dan apa saja yang dipikirkannya. Ia menulis seolah-olah bercakap-cakap langsung dengan si pembaca suratnya. Ia menulis kejadian hari demi hari sehingga kau akan merasa seakan-akan tengah membaca sebuah buku harian seorang gadis yang periang, cerdas, dan penuh harga diri. Ceritanya cewek banget deh.Meski tidak pernah berjumpa dengan Daddy Long Legs yang misterius itu, namun dalam hati Judy telah tumbuh benih-benih kasih sayang kepada lelaki yang–sesuai persyaratan–tidak pernah membalas surat-suratnya itu. Malah, diam-diam Judy telah menganggap sang tuan budiman yang minta dipanggil dengan nama Mr. John Smith ini sebagai ayah yang tidak pernah dimilikinya. Perasaan tersebut lama kelamaan menerbitkan harapan pada diri Judy suatu saat akan bisa berjumpa langsung dengan penolongnya tersebut. Novel klasik karya Jean Webster ini terbit pertama kali di Amerika pada 1912. Ketika itu, tentu saja, surat masih menjadi pilihan utama sebagai alat komunikasi yang efisien setelah telepon, terutama jika kita harus menyampaikan sebuah laporan yang panjang pada seseorang yang berada jauh dari kita. Dan sekalipun novel ini berbentuk surat-surat, tetap menyenangkan membacanya. Segar, jenaka, dan kadang-kadang menyentuh hati. Jika kau pernah membaca Anne of Green Gables (Lucy M Montgomery), kau akan menemukan spirit yang sama di dalamnya. Kau akan berjumpa dengan seorang gadis dengan karakter mirip Anne: cantik, cerdas, humoris, suka berkhayal, dan tidak pernah mengeluhkan nasib malangnya sebagai seorang anak yatim piatu. Sejak kemunculannya, Daddy Long Legs terus memperoleh sambutan hangat dari khalayak pembaca, bahkan kemudian diangkat menjadi sandiwara panggung serta film layar lebar. Salah satunya yang cukup terkenal dibuat tahun 1955 dengan bintang Fred Astaire. Buku yang menarik ini layak dan aman dibaca oleh seluruh golongan umur. Dua tahun berikutnya, terbit buku lanjutannya: Dear Enemy. ***


يادمه سال 70 فضای دبيرستان ما از زندان هم بدتر بود شايد شما يادتون نياد که اونزمان چقدر محدوديت و فشار زياد بود ولی اينطوری بگم که من خودم از دبيرستانم هيچ خاطره خوبی غير از كتابهاي جين وبستر ندارم! تفتيش شديد عقايد و ارعاب بچه ها . ديوارهای کلاسهااز دوده شوفاژ سياه و کثيف بودند و گچ ديوارها هم جا به جا كنده شده بود طوريكه آدم سالمو دو ساعت ميگذاشتی اونجا افسردگی می گرفت !!! پنجره ها هم که از بيرون کلی محافظ و ميله و سيم خاردار داشت که يك وقت عابران پياده سه طبقه قلاب نگيرند و ما رو توی طبقه سوم با مانتو و مقنعه نبينند !!! البته يك پروژه در دست اقدام داشتند که به ميله پنجره ها برق وصل کنند تا اگه کسی هم خواست ما رو ببينه فورا به لقاء الله برسه !!! رفتار دبير و ناظمها با بچه ها مثل قاتلها بود و اغلب معلمها دست کم چند عقدهء روحی / روانی و خانوادگی داشتند احتمالا آموزش پرورش داشتن چند عقده روانی را در فرم استخداميش لحاظ کرده بود که هر چی آدم عصبی و رواني و از همه جا رانده و مانده بود ميرفت معلم ميشد!!! انروزها من و يكي از دوستانم تصميم گرفتيم خودمان دست بكار بشيم و دبيرستان ايده آل خودمونو بسازيم البته در داستان ! اون موقع بدون اينترنت و ماهواره و اين همه وسايل ارتباط جمعي اين كتاب بهترين وسيله براي من بود كه زندگي هم سن و سالهاي خودم را خارج از اين ديوارها درك كنم. موضوع داستان ما ماجراهاي چند تا دختر در خوابگاه يک کالج مختلط و چند مليتي انتخاب شد که شخصيتهاشون همکلاسيهامون و خودمون بوديم ولي در يک کالج اروپايي و با فضا و امکانات ايده ال خودمون ! به هر کدام از بچه هاي کلاس هم گفتيم اسم و مليتشان را خودشان انتخاب کنند ... اتفاقا خيلي داستانهاي جالبي از آب درامد .بچه ها از سر صبح مي پرسيدن فصل جديدي نوشته شده يا نه و بي صبرانه منتظر زنگ تفريح بودند . بعدها شخصيتهاي داستان اونقدر بين خودمون معروف و ملموس شدند که به فکر افتاديم چهره شخصيتها رو هم نقاشي کنيم ...

صلاح القرشي

هذا هو الخلود الأدبيأن يكتب عمل روائي في عام 1912 وتطالعه الأن في 2012 فتجده طازجا شهيا ساحرا ومعاصرا وكأنه كتب لك رواية ابي طويل الساقين او العنوان الآخرصاحب الظل الطويلاخبرتني أبنتي عندما حكيت لها موضوع الرواية أن هنالك حلقات كرتونية رائعة "من وجهة نظرها طبعا" باسم صاحب الظل الطويل تحكي قصة هذه الروايةقالت لي ابحث عنها على اليوتيوب واتفقنا على مقايضةاشاهد الحلقات الكرتونيةفي مقابل أن تطالع هي الروايةمن جهتي سانفذ الجزء الخاص بيلكن من جهتها فيبدو الأمر صعبا الرواية ممتعة وتأتي في الجانب الذي اعشقه في الرواياتالبساطة العميقة


WARNING! To follow is a highly illustrative review/plot summary of the book Daddy-Long-Legs.As a kid, I totally loved the cartoon Judy. I actually miss it sometimes, but then thanks to Goodreads, I discovered that it all started with a book.Jerusha Abbott is an orphan at the John Grier Homes. She always gets into trouble and has been overstaying for two years. She works her stay by taking care of the younger ones. She's actually scared that they might turn her out, but one day, Miss Lippet calls Jerusha to her office. On her way, she sees a man's shadow who appears to have extremely long legs.As she enters Miss Lippet's office, Miss Lippet tells her that she is to be sent to college by an anonymous man, whom she could call Mr. John Smith, which is of course is an alias.Jerusha is very thankful. She sends Mr. John Smith letters on almost about anything, ranging from her studies and silly exploits and how a foundling like her strives to keep the secret of her roots. The letters, some silly, some serious, some showing what she learns, but all are funny and touching.She calls him Daddy Long Legs since his shadow is all that she could tell of him. She does very well at school, ends up being called "Judy" and gains friends, Sally Mc Bride (the one with glasses) and Julia Pendleton (blonde). But despite the constant sending of Mr. John Smith of gifts, she can't help but be depressed writing to someone who never writes back. A girl couldn't help but cry.Ah hah! Then she meets Jervis Pendleton, a rich uncle of her classmate Julia Pendleton. Jervis understands her, and in some way, they have the same flow of thinking.But somehow along the way, she happens to fall in love with him, despite the 14 years age gap.And ah, the ending is so refreshing. I remember feeling the same amount of lightheartedness, because the ending is so touching.And now that it's over, I look wistfully like this:Well not as cute as that, but teary eyed since my longing for the cartoon is somehow eased, but still there.Daddy-Long-Legs is a sweet tale, not just of romance, but also how an orphan girl strives and blends in the normal world. Judy is a heroine that is very admirable and whom everyone must set an example of. She is strong and hardworking. And her roots never interfered with her dreams, and she somehow made it an inspiration to aim higher. And also, she is not perfect, and as she constantly points out, she is just a girl of whom all of us could relate to.But somehow, I couldn't get enough of this, so, off to get a copy of the sequel Dear Enemy.But who is Daddy-Long-Legs? Read to find out :D

Amir Mojiry

و حالا این یکی! ماجرا این بود که در دوران دبیرستان در محله ی خودمان، کتابخانه ی درست و درمانی نبود. رفتن به نزدیک ترین کتابخانه ی آن طرف ها هم چندان کار راحتی نبود. این بود که در کتابخانه ی نزدیک به دبیرستان مان عضو شدم. (یک ساعتی از دبیرستان تا خانه راه بود) حقیقتش قبل از آن در کتابخانه های عمومی عضو نشده بودم! یک بار بچه که بودم می خواستم عضو شوم اما سن کمم را بهانه کردند و راهم ندادند! این بود که عضو شدن در یک کتابخانه ی عمومی هر چند کوچک باشد برایم به معنای یک کشف بزرگ بود. گشتن بی هدف فیش های طبقه بندی شده ی کتاب ها و مخصوصن بعدن که فهمیدم کتابخانه "مخزن باز" است و این یعنی گشت زدن میان خود کتاب ها. اصل جنس! در همین کشف بود که خیلی از روزها بعد مدرسه می آمدم به کتابخانه و همان طور که به ساعت نگاه می کردم که برای به خانه رفتن دیر نشود میان کتاب ها می گشتم (دقیق ترش این است که غلت می زدم) و کتاب ها را ورق می زدم (دقیق ترش: بو می کشیدم) و حسرت می کشیدم که چرا نمی شود بیش تر از دو تا کتاب از کتابخانه گرفت!بابا لنگ دراز همان جا به چشمم خورد و گرفتمش و شروع کردم به خواندنش. این به نظرم یک اصل کلی است که کتاب ها لذت بخش تر از فیلم هایی هستند که از آن ها اقتباس می شوند. مخصوصن وقتی کارتون ساخته شده از آن را دوبله شده و بالطبع سانسورشده ببینید! آن جا اصل ماجراهای بابالنگ درازی و رویاپردازی های دختر بازیگوش او را خواندم و از پایان زیبایش شگفت زده شدم.کتاب قشنگی بود. باور کنید. حتی قشنگ تر از کارتونش

Share your thoughts

Your email address will not be published. Required fields are marked *