Don Juan

ISBN: 015601310X
ISBN 13: 9780156013109
By: Molière Richard Wilbur

Check Price Now


Classics Drama Fiction French French Literature Play Plays Theatre To Read

About this book

Moliere's classic tale of the Seducer of Seville, an uproariously funny story flawlessly translated by the Pulitzer Prize winning poet.Don Juan, the "Seducer of Seville," originated as a hero-villain of Spanish folk legend, is a famous lover and scoundrel who has made more than a thousand sexual conquests. One of Moliere's best-known plays, Don Juan was written while Tartuffe was still banned on the stages of Paris, and shared much with the outlawed play. Modern directors transformed Don Juan in every new era, as each director finds something new to highlight in this timeless classic. Richard Wilbur's flawless translation will be the standard for generations to come, as have his translations of Moliere's other plays. Witty, urbane, and poetic in its prose, Don Juan is, most importantly, as funny now as it was for audiences when it was first presented.About the Author:PRichard Wilbur, National Book Award winner, is one of America's great living poets. He has won every major literary award (including two Pulitzer Prizes) and has a devoted poetry following, and is anthologized in every important volume on the subject. He is a member of the American Institute of Arts and Letters, the American Academy of Arts and Sciences, and the Academy of American Poets. He has written, translated, and/or edited twenty-five books.

Reader's Thoughts


نمایش نامه بر اساس افسانه ی دون خوان نوشته شده، و بخش سوم از سه گانه ی مولیر ("مدرسه ی همسران"، و "تارتوف") است. دون ژوان در اولین شب های اجرا، به دلیل طنز علیه مذهب، متوقف شد. شخصیت سگانارل، پیشخدمت دون ژوان به دلیل خرافات کاتولیکی، در مقابل ارباب آزاده و لامذهبش، شبیه یک دلقک می نماید. به مولیر گفته شد چند صحنه را حذف کند. دون ژوان که زودتر از انتظار به مرگ می رسد، اعتراف به گناهان را کار بیهوده ای می داند. او بهرحال محکوم به جهنم است چرا که یک کازانواست، زنان بسیاری را به دام می اندازد و چون از انها خسته می شود، رهایشان می کند. الویر زیباروی، یکی از این زنان است که با وجود اخطار سگانارل، دون ژوان او را ترک می کند. پس از یک سلسله ماجراها، معلوم می شود برادران الویر، قصد کشتن دون ژوان را دارند. در تلاش برای گریز، دون ژوان بیگانه ای را از چنگ دزدان خلاص می کند، که معلوم می شود یکی از برادران الویر است که چون زندگی اش را به دون ژوان مدیون است، تصمیم می گیرد بجای خواهر، جانب دون ژوان جوانمرد را بگیرد. اما پیش از رسیدن به شهر، دون ژوان و سگانارل به مزار فرمانده ای که به وسیله ی دون ژوان کشته شده، می رسند و دون ژوان به شوخی به مستخدمش می گوید که مجسمه را به شام دعوت کند. برخلاف انتظار، مجسمه دعوت را قبول می کند و سر میز شام حاضر می شود. و طی ماجراهایی دون ژوان طعمه ی آتش می شود. سگانارل در انتها می گوید؛ "آسمان خشمگین است، قانون رعایت نمی شود، دختران فریب می خورند، خانواده ها شرفشان را از دست می دهند، وابستگان از دست می روند، همسران ویران می شوند، شوهران مایوس می شوند، همه ناراضی اند، حتی آسمان. و من بدبخت شدم، مزدم، مزدم، مزدم".ژان باپتیست پوکولین، معروف به مولیر (1673-1622) کمدی نویس قرن هفده فرانسه، ابتدا تحت تاثیر "کمدی دلآرته" بود. کم کم به کمدی فارس روی آورد و بسیاری از آثار مشهورش از این نوع است. از اثار نمایشی مولیر از دوران مشروطه تا دهه های اول قرن حاضر شمسی، بارها نمایش نامه هایی به فارسی اقتباس و اجرا شده است. مشهورترین آثارش، ابتدا با همان اسم؛ "تارتوف"، "میزانتروپ"، "بورژوا ژانتیوم"، و سپس با نام های فارسی نظیر "مریض خیالی"، "خسیس" و "تارتوف ریاکار" به فارسی بازنویسی شده اند. پس از مشروطیت ترجمه ی آثار مولیر معمول شد و تقریبن تمامی کمدی های مشهورش به فارسی ترجمه شدند. از آنجا که این نمایش نامه ها کمدی و به زبان فرانسه بوده، ظاهرن اولین نمایش نامه هایی ست که به فارسی ترجمه شده چرا که اولین محصلین ایرانی معمولن به کشورهای فرانسه زبان نظیر فرانسه، بلژیک و سوئیس اعزام می شدند و زبان فرانسه تا پیش از کودتای 1332، در مدارس و دانشگاه ها تدریس می شد. ظاهرن اولین اثر مولیر که به فارسی برگردانده شده، "میزانتروپ" است و میرزاحبیب اصفهانی آن را ترجمه کرده، بعد هم محمد حسن خان اعتمادالسلطنه "طبیب اجباری" را به فارسی برگردانده. یکی دیگر از علل محبوبیت مولیر در ایران، هزل و هجو ریاکاری مذهبی و دسیسه های اصحاب کلیسا و دربار و اشراف، در این نمایش نامه هاست. نوشته اند که مولیر روز و شب می نوشت و از آنجا که خود کارگردان و اغلب بازیگر نمایش نامه هایش هم بود، کار شبانه روزی سلامتی اش را بخطر انداخت و در پنجاه سالگی درگذشت. حتی مرگش روی صحنه اتفاق افتاد. او که سل ریوی داشت، هنگام اجرای مریض خیالی، روی صحنه به سرفه افتاد و با وجودی که نمایش را به آخر رساند، افتاد، و ساعاتی بعد درگذشت.

Alejandro Teruel

Don Juan, like Ulysses or Dr.Faust, represents an archetype which has inspired numerous authors to work and rework variations on a basic story. It is fascinating to compare the different retellings, and in this case, how thin the line between comedy and tragedy can be.The first memorable version of Don Juan in literature is generally attributed to the Spanish playwright Tirso de Molina El burlador de Sevilla y el convidado de piedra written in 1630 where he appears as an insatiable, arrogant and aristocratic seductor. In the play he seduces noblewomen and commoners alike, even if engaged to be married, kills the father of one of his conquests and is dragged into hell by a marble statue of the killed man. Tirso de Molina also makes use of a servant as an interesting dramatic device: part comic foil, and part narrator, Cataliñón (Sganarelle in Moliere, Leporello in Mozart´s operatic version) which helps the author keep Don Juan at a (psychological) distance and in perspective.Molière´s Dom Juan ou le festin de Pierre (1665) follows Tirso de Molina´s broad outlines, reducing the number of depicted seductions, perhaps adding a little to the character´s recklessness and certainly to his cynicism and hypocrisy, while playing up the comic and clownish character of the servant (Sganarelle) who is left alone on stage after Don Juan disappears into hell crying out for his lost wages. This fine play includes some outstanding funny and satirical moments. Lorenzo Da Ponti, Mozart´s librettist for Don Giovanni (1787) provides a much tighter and more satisfactory ending.Wikipedia ( lists almost a hundred works derived from the story of Don Juan including English, German, Russian, French, Spanish, Portuguese, Italian, Danish, Swedish and American plays, stories, poems, essays, operas, ballets and movies by figures such as Pedro Calderón de la Barca, Carlo Goldoni, Gluck, E. T. A. Hoffman, Lord Byron, Pushkin, Alexandre Dumas, Balzac, Prosper Mérimée, José de Espronceda, Liszt, Kierkegaard, José Zorrilla, Baudelaire, Richard Strauss, Paul Heyse, George Bernard Shaw, Valle-Inclán, Ortega y Gasset, Apollinaire, Aleksandr Blok, Edmond Rostand, Azorín, Karel Čapek , Miguel de Unamuno, Enrique Jardiel Poncela, Jacinto Benavente, V.S. Pritchett, Max Frisch, Ingmar Bergman, George Bataille, Henry de Montherlant, Derek Walcott, Peter Handke and José Saramago.


Timeless. Many of the things, if not all of them are very actual for a book way ahead of its time, and it's something logical for a book that is about human nature. But it's always done in that unique and humorous way that Molière has. Above all, it allows us to laugh at our own attitudes and that's something to consider, but we shouldn't forget the moral effect that is way too overlooked in today's parodies. As a great fan of Molière's work this comedy hasn't disappointed me at all. Very recomendable.


I simply loved this play.It is quite comic, very sarcastic, easy and entertaining to read.Many social topics were gently touched that are still very actual up till nowadays. ...and come on, it is about Don Juan, one of the most famous lover of all times!Great Play/Book

Sophi A faustin

A classic - Worth reading


The translator notes that the “pervasive ambiguity of the work, which offended the devout of Moliere’s day, is for [contemporary audiences] a source of richness and nuance.”I fail to see the nuance or ambiguity in the play. It seems a rather tired, trite morality play. Yes, Don Juan is reprehensible. He is a sociopath. Everyone in the play condemns his behavior. He’s the stereotypical evil doer (i.e., the amoral/immoral atheist/materialist/skeptic). So where is the ambiguity? The amazing thing to me is that this play was banned in Moliere’s lifetime. (What would they have thought of Richard III or Macbeth or Tamburlaine?) Christopher Marlowe’s Faustus (or Goethe’s, for that matter) is a much more nuanced/ambiguous (and thus more dangerous) presentation of evil. This play is not without its charms. It's quite amusing in places (as you’d expect from Moliere). Don Juan’s repartee with Sganarelle (how do you pronounce that?) and the other characters is amusing. Just don’t expect any complicated portrayal of good and evil. Although the plot is dark, the general tone is very light and superficial.


"Life is a theatre" says Don Juan somewhere towards the end of the play, and I totally agree it. This is one of the few ate from Moliere that it is not a comedy and also do not have a happy ending. This is natural according to the believes of the time when the play was written, that required a strict moral behavior. Nowadays, this is changed and Don Juan type is not anymore uncommon.My copy of this book is in Romanian.


Le moins qu'on puisse dire c'est que Molière a des couilles d'acier d'avoir présenté cette pièce de théâtre pendant le règne de Louis XIV. Une grande chance que Manzarin est décédé quelques années avant.


I am surprised at how much I liked this play. I was laughing all the way (even though the French was confusing sometimes but I get that it was meant to be that way since there were a lot of made up words). The ending was really clever and I loved it!

Badriya Alamri

من أروع ما قرأتُ في المسرحيّةِ .. ناقش قضايا عدّة في مسرحيّتِهِ ..المسرحيّة تتحدّث عن دون جوان شابٌّ من طبقةِ النُّبلاء ..مزواج ... عبث كثيرا بشرفِ العوائِلِ ، وغرّر ببناتِها ، يسلبُ كلّ من تعجبهُ من يدي خطيبها أو زوجها .. يجدّف كثيرا على السّماء ..لا يؤمن إلّا بـ أربعة زائِد أربعة يساوي ثمانية فقط هذا هو ما يؤمن بِهِ في الحياة ...عاقٌّ بوالدهِ الّذي لا ينفكُّ يعاتِبه على أفعالِهِ المشينةِ ...ورغم رغبة الكثيرين بالانتقامِ منهُ إلّا أنّ ذلِك لم يُغيّر فيهِ شيئا ، بل جعله يبتدعُ طريقةً جديدة وهي النِّفاق...في نهاية المسرحيّة انتقمت السّماء منهُ ...

Jenna Fresco

Don Juan is one of the more lush, well-written plays I've read. The acts and scenes are not set up as with many other plays; the scenes are all very short. The interactions between Don Juan and his valet are comical and so well staged. Don Juan, an amusingly devious character, seems shallow through his actions, but he holds a certain complexity. One must wonder why he is what he is. Though he's destined to meet his downfall, I can't help up love the wittiness of his character.


کتابی رو با این عنوان از ترجمه های مرحوم منصوری خوندم . نمیدونم که اون کتاب همین کتاب هست یا نه و اگه هست چقدرش رو مرحوم منصوری به صلاحدید شخصی! جرح و تعدیل! و اضافه!!! کردن. اما تنها تاثیری که این کتاب رو زندگی من گذاشت این بود که باعث بشه الان این یه ستاره رو بهش بدم و شاید دیگه هیچ وقت به این فکر نکنم که من یه همچین کتابی رو هم خوندم

sahar salman

هذه المسرحية التي استنفذت الطاقة العاطفية الكبيرة بهذا الرجل المتغطرس و المفتون بالنساء "دون جوان" والتي أظن القول بأنها استنفذت، بها ظلم كبير له. فطاقته الكبيرة في الحب هذه أو ما يسميه حباً لهي تعبر عن عجائبيةٍ في شخصيته المفرطة بإصطياد كل فتاة والموت في هواها. لقد أحببت الطابع الفني والفكاهي فيها، والعظات التي لم يكن يستمع لها من خادمه الفقير والغني بروح الإيمان والخوف من الإله. أغرقته في شر أفعاله وتسببت له بالهلاك لنفسه. أعتقد أن هذه الأسطورة تمثل وقائعية كبيرة للفتيات في النماذج الغير صاقة التي تمثل دون جوان بهذا التصور الدنئ والتمثيليات العشقية التي تعد في الأخير خرافة وهراء إلا من صدر عاشقٍ صادقٍ فيها. أعتقد أن رواية بيرون عن دون جوان ستكون أكثر تسلية ومرحاً وفنية من مسرحية مولير، التي أعدها قصاصة صغيرة لدخول إلى عالم ملذات العاشق الأبدي دون جوان.

Maan Kawas

‘Don Juan’ by Moliere is a beautiful dark play about the life of a libertine (Don Juan) and his tragic ending! It is enchanting from the opening pages and you cannot leave it before its completion. The play is mainly about the famous Don Juan and his adventures and flirting with numerous beautiful women and fake marriages, and the adverse consequences they bring to his lovers as well as to him in the end. One of the implications of the play is that playing with people emotions and virtues is not a funny game, but a very serious matter, which may lead to destructive outcomes. I so much loved Don Juan’s description of the motives behind his behavior and attitude toward women, as he considers every new relationship/woman as a challenge he has to win, thus each new winning adds to his previous victories. In another way of speaking, to Don Juan having an amorous or romantic relationship with a woman is a kind of game, filled with suspense and excitement; hence, wining is more important to him than the targeted woman. I find this description wonderful and full of psychological insight. The play includes various themes, such as: The complicate nature of love and the various types of love (e.g. love as a game, real and committed love), actions and consequences, the importance of morality in one’s life and social relationship, selfishness and insensitivity toward others, the role of honeyed words in achieving goals, honor, and revenge. I did not love they Don Juan’s treated his father, it shows insensitivity, ingratitude, and lack of respect from his side. The play seems to stress the idea that the good wins at the end, while the evil fails. The translation is beautiful and readable. I wanted to read the play, because it was the source of Mozart’s opera “Don Giovanni”.


Etudié en classe de 1e.Vu sous adaptation scénique.Une des pièces classiques du théâtre, et plus particulièrement du registre de Molière.Une pièce qui restera gravée dans ma mémoire, pour être tombée dessus le jour de l'oral du bac de français..

Share your thoughts

Your email address will not be published. Required fields are marked *